Tbs’er neemt vaker de benen uit frustratie: ‘Ze voelen zich gekooid’

12.10.2019 -

Tbs advocaat Jan-Jesse Lieftink: Tbs’er neemt vaker de benen uit frustratie: ‘Ze voelen zich gekooid’

Tbs’ers die de benen nemen, doen dat vaker uit protest. Dat stelt strafrechtadvocaat Jan-Jesse Lieftink. Hij staat vaak tbs’ers bij en heeft zo’n vijftien cliënten in de Nijmeegse Pompekliniek zitten. ,,Tbs’ers die vluchten voelen zich vaak gekooid en hebben bovendien niet het gevoel dat ze effectief worden behandeld.”

Volgens advocaat Lieftink, tevens bestuurslid van de Vereniging van tbs-advocaten, komt het vaker voor dat tbs’ers vanwege frustratie en uitzichtloosheid niet terugkeren van verlof of proberen te ontsnappen.

De meesten weten dat een vluchtpoging ertoe kan leiden dat ze een minstens een jaar niet op verlof mogen. ,,Sommigen nemen dat voor lief. Onder meer uit protest tegen de stroperigheid in de tbs. De voorwaarden voor verlof worden steeds strenger. Bijvoorbeeld het moeten innemen van medicatie.”

Enkelband
De Inspectie Justitie en Veiligheid doet landelijk onderzoek naar de besluitvorming in de zes tbs-klinieken over het verlenen van vrijheden en verloven. Doel is het aantal incidenten te verminderen.

Het tbs-stelsel is niet waterdicht, zegt advocaat Lieftink. Het inschatten van risico’s en vluchtgevaar op basis van iemands gedrag is lastig. Van mensen die al heel lang binnen zitten, wordt het moeilijker het recidivegevaar in te schatten, zegt de tbs-deskundige. Weggelopen tbs’ers plegen bijna nooit direct misdrijven.

Enkelband slecht idee
Advocaat Lieftink onderschrijft dat. Hij vindt een enkelband een slecht idee. ,,Het biedt louter schijnveiligheid, want een enkelband is makkelijk door te knippen. Het zal een onttrekking niet voorkomen.”

Tbs-gestelden werken stap voor stap aan hun terugkeer in de samenleving, zegt Van Kuijck. ,,Je kunt niet resocialiseren zonder echt in het water te duiken. Op het droge kun je niet leren zwemmen.”

Forensische zorg onder druk
De forensische zorg staat onder druk. Onderzoeksbureau AEF schetste vorig jaar een zorgwekkend beeld. Er is een tekort aan goed personeel, dat gebukt gaat onder zware administratieve lasten. Door de krapte op de arbeidsmarkt en het slechte imago van de tbs zijn goede mensen moeilijk te vinden.

Tegelijk worden de problemen en stoornissen complexer. ‘Behandelaren zeggen steeds minder toe te komen aan de noodzakelijke behandeling’, aldus het rapport.

Drugs verstoren het behandelklimaat. In bijna alle incidentenrapportages van tbs’ers komt naar voren dat drugs voor onveiligheid zorgen. Het drugsvrij krijgen van klinieken lijkt onbegonnen werk.

>
<